Niektóre lektury przychodzą do czytelnika jak rozmowa, na którą długo nie było czasu. Nie domagają się uwagi, nie proszą o fluktuacje emocji, nie obiecują przemiany. Po prostu są. Zostawiają odrobinę ciepła w okolicach serca. „Trzysta kilometrów miłości” Agaty Przybyłek to właśnie taki cichy towarzysz — opowieść, która nie burzy porządku dnia, lecz powoli przesuwa jego akcenty, wlewając w serce nadzieję na zmianę.To powieść o uczuciu zmęczonym jeszcze zanim zdąży się rozwinąć. O miłości z oddali, która nie rodzi się w uniesieniu, lecz w przerwie między jednym obowiązkiem a drugim. Jakby ktoś zostawił uchylone drzwi w pokoju, do którego od dawna się nie zagląda... I nagle wpada tam przeciąg, niosąc zapach morskiej bryzy i papieru. Motyw zagubionego różowego notatnika jest tu czymś więcej niż fabularnym pretekstem. To znak od fortuny. Artefakt staje się materią pamięci, zapisem tego, co głośno niewypowiedziane. Jakby bohaterowie mogli spotkać się dopiero wtedy, gdy jedno z nich zostawiło na brzegu własne wnętrze — bez ochrony, bez kontroli, wystawione na cudzą ocenę.Laura i Gabriel nie wchodzą w tę historię jak postacie z romansu. Raczej dryfują ku sobie na trawie wyobrażeń, niepewni, obciążeni, jakby każde z nich niosło w kieszeniach kamienie cudzych oczekiwań. Ich proza codzienności to rytm powtórzeń, lojalności wobec bliskich i decyzji, które dawno przestały być ich wyborem. Uczucie nie jest tu nagrodą, lecz zakłóceniem delikatnym jak skrzydła motyla, ale nieodwracalnym. Trzysta kilometrów między nimi nie mierzy się w odległości. To przestrzeń utkana z permanentnego lęku przed zmianą, z przywiązania do znanych ról, z cichego przekonania, że na własne pragnienia jest już odrobinę za późno.Autorka prowadzi tę metaforę konsekwentnie, pozwalając, by dystans stawał się stanem wewnętrznym, a nie geograficznym. Ta refleksyjna powieść mówi wiele o poświęceniu, ale nie celebruje go. Przygląda się mu z dystansu, jak czemuś, co bywa wygodnym schronieniem przed ryzykiem i jego ceną. Wskazuje, że odpowiedzialność potrafi być formą eskapizmu, a lojalność, jeśli trwa zbyt długo, może zacząć przypominać zdradę obietnicy wobec samego siebie. Najmocniejsze w tej powieści są momenty, w których pozornie nic się nie dzieje. Pauzy. Zawieszenia. Te fragmenty, gdzie uczucia nie mają jeszcze imienia, a ostateczne decyzje nie zapadły. Przybyłek pisze o nich z wyczuciem, nie zagęszczając znaczeń, pozwalając czytelnikowi samodzielnie wypełnić znaczeniem przestrzeń sączącą się między słowami. Czytając „Trzysta kilometrów miłości”, nie czułam wzruszenia w klasycznym sensie. Czułam powolne osiadanie myśli postaci. Jakby historia zostawiała osad, który nie znika po przeczytaniu ostatniego akapitu. To uczucie znane tym, którzy długo byli „rozsądni”, „odpowiedzialni”, „silni” — i zapomnieli, jak brzmi własny głos, gdy mówi o realizacji własnych pragnień. To opowieść o możliwości. O tym, że nawet po długich latach trwania w cudzych historiach można jeszcze odnaleźć fragment swojej — zapisany drobnym pismem, trochę wyblakły, ale wciąż czytelny.„Trzysta kilometrów miłości” nie domaga się deklaracji. Wystarczy, że zostaje niczym ślad stóp na mokrym piasku — zanim przypływ zdecyduje, co z nim ostatecznie zrobić. Będzie odpowiednia dla tych, którzy lubią zanurzać się w opowieściach formalnie lekkich, lekko przewidywalnych, a jednocześnie niosących w podarunku ciężar spraw naprawdę trudnych, nad którymi warto się pochylić. Dla czytelników, którzy wiedzą, że kluczowe decyzje nie zapadają w dramatycznych momentach, lecz w ciszy — pomiędzy tym, co trzeba, a tym, o czym się marzy. Dla tych, którzy rozpoznają w odpowiedzialności za bliźniego nie tylko cnotę, ale i wysoką cenę, a w bezbrzeżnej tęsknocie za prawdziwym uczuciem — coś więcej niż romantyczną iluzję.„Trzysta kilometrów miłości” nie przekonuje, nie poucza, nie obiecuje szczęśliwego rozwiązania jako nagrody za cierpliwość. Sugeruje — z delikatnością właściwą rzeczom istotnym, że życiem nie rządzi przypadek.

Książki @agata_przybylek znam, sporo ich przeczytałam i zwyczajnie lubię styl autorki. Kiedy zobaczyłam, że jej kolejne dzieło dzieje się nad morzem i to jeszcze w moich okolicach, wiedziałam, że dla tej pozycji rzucę wszystko. Grzybowo, mała wioska nieopodal Kołobrzegu, to właśnie tam wszystko się zaczyna. Gabriel znajduje pamiętnik, a jego życiową misją jest odnalezienie jego właścicielki. Niestety, to wcale nie jest proste zadanie. Równoległe poznajemy życie Laury, owej dziewczyny od zguby, która bardzo przeżywa, że zgubiła swój sekretnik, w którym zapisuje najskrytsze myśli. Poznanie się tych dwoje, przez e-mail, to coś, co zapamiętają do końca życia. @agata_przybylek stworzyła historię, która nie jest kolorowana na siłę. Zarówno Gabriel, jak i Laura mają swoje życie, które nie jest idealne. Dziewczyna sama wychowuje siostrę i jej niepełnosprawną córkę, natomiast mężczyzna, cóż… sprawdźcie sami, co tam u niego 🤫 Autorka pięknie kreśli nadmorski krajobraz. Pokazuje nam jak Gabriel razem z Sewerynem spacerują po wybrzeżu. Opisuje nam to cudowne miejsce. Dzięki niej chcę wybrać się do Grzybowa. Kto obserwuje mnie dłużej, wie doskonale, że najwięcej nadmorskich zdjęć na moim story pochodzi właśnie z zatłoczonego Kołobrzegu, może czas zmienić miejsce i pojechać nad Bałtyk kilka kilometrów dalej? To wszystko zasługa @agata_przybylek ❤️ Ta historia nie jest łatwa. Pokazuje, że miłość na odległość to wyrzeczenia, ciągłe podróże i tęsknota za drugą osobą, a pomiędzy tym wszystkim jest prawdziwe życie, na miejscu. Podoba mi się to, że mamy tutaj tak dużo rozmów pary, dzięki czemu poznajemy ich dużo lepiej, znamy ich najskrytsze myśli i pragnienia. Mocno im kibicowałam i kiedy już myślałam, że wszystko idzie w dobrą stronę, okazało się, że jedno wydarzenie może zburzyć wszystko, przez co wszystkie plany i marzenia runęły jak domek z kart. Ale cóż, życie idzie dalej, prawda? Nie spodziewałam się, że autorka pójdzie w tę stronę, w którą poszła. Nie myślałam, że potrzaska serce swojego odbiorcy, żeby podkładać je na nowo. Jeśli szukacie ciepłej opowieści, która pokaże Wam różne zakamarki miłości, trafiliście idealnie. Czytajcie!

„Gdy człowiek naprawdę kogoś kocha, nie potrafi o nim zapomnieć. Gdy miłość jest prawdziwa, nie można wyzbyć się wspomnień.” #Trzystakilometrówmiłości to powieść, która z pozoru opiera się na dobrze znanym schemacie: dwoje ludzi, uczucie wystawione na próbę i dystans, który trzeba pokonać. Jednak autorka udowadnia, że nawet codzienność może stać się źródłem emocji, jeśli potrafi się ją opisać z odpowiednią czułością i humorem. Największą siłą książki jest prawdziwość bohaterów. Nie są ani idealni, ani przesadnie dramatyczni, to zwyczajni młodzi ludzie, którzy mierzą się z bardzo współczesnym problemem: jak budować relację, gdy życie układa plany osobno. Przybyłek uchwyciła ten wątek świetnie! Widać tęsknotę, frustrację, ale też upór, by nie odpuścić. Narracja jest lekka i przystępna, z dodatkiem subtelnie rozlokowanych momentów humorystycznych, które rozładowują napięcie, nie odejmując historii powagi. Fabuła płynie naturalnie, bez przestojów, a autorka zręcznie balansuje między romantyzmem a codziennością, która pożera czas i energię zakochanych. To nie jest lektura górnolotna, ale łatwa i przyjemna w odbiorze. Taka, z którą można świetnie spędzić czas. Idealna dla osób szukających historii nieskomplikowanej, a zarazem poruszającej ważny, dobrze znany problem dzisiejszych czasów. To nie książka, która zmienia życie, ale taka, po której zostaje ciepłe poczucie, że miłość wciąż potrafi zaskakiwać, nawet jeśli dzieli ją trzysta kilometrów i kilkanaście stacji po drodze.

Spodziewałam się lekkiego, wakacyjnego romansu. Dostałam piękną, wielowarstwową opowieść, która złamała mi serce i złożyła je na nowo. "Trzysta kilometrów miłości" to dla mnie miłe zaskoczenie – historia głębsza i bardziej poruszająca, niż się spodziewałam. Początek brzmi jak współczesna baśń: Gabriel, który właśnie przeprowadził się do nadmorskiego Grzybowa, znajduje na plaży różowy notatnik. Należy on do Laury, nauczycielki, która przyjeżdża tam, by odpocząć od obowiązków związanych z opieką nad chorą siostrzenicą. Ten znaleziony pamiętnik staje się mostem między ich światami. To jednak nie jest prosta historia o miłości od pierwszego wejrzenia. Los nieustannie rzuca bohaterom kłody pod nogi. Kiedy Laura musi wybrać między własnym szczęściem a obowiązkiem wobec rodziny, ich drogi rozchodzą się na lata. Autorka stawia ważne pytania: Czy prawdziwe uczucie ma termin ważności? Czy zasługuje na drugą szansę? Laura to postać, która budzi ogromny szacunek i współczucie. Jej wewnętrzna walka między miłością a poczuciem odpowiedzialności jest niezwykle autentyczna i poruszająca. Gabriel to mężczyzna wrażliwy i cierpliwy. Jego determinacja i lojalność sprawiają, że od samego początku mu kibicujemy. Relacja między nimi rozwija się naturalnie. To nie jest nagły wybuch, a powolne, pełne niepewności budowanie głębokiej więzi. Autorka z ogromną wrażliwością i bez upiększeń porusza trudny temat życia i opieki nad osobą z porażeniem mózgowym. To nadaje historii prawdziwej wagi i sprawia, że staje się ona nie tylko romansem, ale też opowieścią o codziennym heroizmie, poświęceniu i sile rodzinnych więzi. Styl Agaty Przybyłek jest przystępny i wciągający. Książkę czyta się bardzo płynnie. Akcja nie pędzi, ma swoje naturalne tempo – pozwala nam poznać bohaterów, zrozumieć ich motywacje i wczuć się w ich sytuację. Kluczowe momenty są jednak opisane z dużą siłą emocjonalną. Są fragmenty, które ścisną za gardło, ale pojawia się też ciepło, nadzieja i piękne opisy nadmorskiego krajobrazu, które dają chwilę wytchnienia. 🎯 Dla kogo jest ta książka? Ta powieść spodoba się Ci, jeśli: ✅️Szukasz głębszego romansu obyczajowego, który wzrusza i skłania do refleksji. ✅️ Cenisz autentycznych bohaterów z bagażem życiowych doświadczeń i trudnych wyborów. ✅️Szukasz historii o miłości, która jest cierpliwa, wytrwała i gotowa czekać. ✅️ Lubisz, gdy fabuła oprócz wątku uczuciowego porusza ważne społeczne tematy. Może rozczarować, jeśli oczekujesz wyłącznie lekkiej, beztroskiej opowieści wakacyjnej bez problemów. To historia słodko-gorzka, która pokazuje, że droga do szczęścia bywa wyboista. Moja ocena: 8/10 🌟 Ta książka to udana, dojrzała powieść obyczajowa z pięknym przesłaniem. Wciąga, angażuje emocjonalnie i na długo zostaje w pamięci. BRUNETTE BOOKS